Sergeant-majoor T., een gevechts hondengeleider van Oketz, die ernstig gewond raakte in Zuid-Libanon, ontmoette voor het eerst sinds zijn verwonding Sergeant-majoor S., een strijder van de verkenningsunit van de Nachal Brigade, ongeveer twee maanden na de slag in Beit Lif, waar ze zij aan zij vochten en vier van hun kameraden verloren. Op die dag werd T. geraakt door granaatscherven in zijn rug en benen. “Vanaf het moment dat het incident eindigde, begonnen we aan hem te denken,” getuigt de strijder van de verkenningsunit over zijn vriend. “We dachten constant: ‘Hoe gaat het met hem? Is hij al wakker?’ Zelfs daarvoor was hij al een deel van ons geworden, maar de omstandigheden versterkten de band alleen maar.”
Dit was aan het begin van de grondoperatie in Zuid-Libanon, als onderdeel van Operatie ‘Leeuwenbrul’. De Nachal Brigade kreeg toen haar eerste missie – het zuiveren van het Sjiitische dorp Beit Lif, met de strijders van de verkenningsunit voorop. Sergeant-majoor T. en zijn hond voegden zich bij hen. Een van de doelen die ze kregen, was het overnemen van vier observatieposten om de voortgang in het dorp mogelijk te maken. De troepen positioneerden zich en begonnen een aanval die dagen duurde: “Op een gegeven moment stuitten we op een hinderlaag opgezet door strijders van de Radwan Force van Hezbollah, met als doel deze te ontmantelen en vernietigen. Terwijl we vooruit trokken, werden we van twee fronten aangevallen.”
“Ik herinner me het moment dat ik gewond raakte,” herinnert Sergeant-majoor T. zich. “Ik werd geraakt door een kogel in mijn schouder die door mijn rug naar buiten kwam, en granaatscherven raakten mijn benen. Mijn hoofd stopte met denken op dat moment, en ik begon alles te doen wat ik kon om mijn leven te redden. Het lukte me om me een beetje terug te trekken en op hulp te wachten.” Onder vijandelijk vuur raakten verschillende andere strijders gewond, en in een oogwenk veranderde de missie van de verkenningsunit: nu moesten ze hun kameraden evacueren – zo snel mogelijk.
Ze beschrijven die momenten als snel voorbijgaand, met acties die op de automatische piloot werden uitgevoerd. “Je denkt niet na over de betekenis van wat er om je heen gebeurt of de gevolgen ervan, je handelt gewoon,” probeert Sergeant-majoor S. uit te leggen. “Ik herinner me het alsof het nu gebeurde, dat onze commandanten in het veld ons een seconde konden grijpen te midden van het geweervuur en ons toeschreeuwden: ‘We worden aangevallen! Team 300 is geraakt, ga naar voren!’ – dat is een zin die sindsdien in mijn hoofd gegrift staat.” Tijdens de slag vielen vier strijders van de verkenningsunit: Kapitein Noam Madmoni, moge hij rusten in vrede, die de troepen leidde in een charge naar voren om de gewonden te redden; Sergeant-majoor Ben Cohen, moge hij rusten in vrede; Sergeant-majoor Maxim Antis, moge hij rusten in vrede; en Sergeant-majoor Gilad Harel, moge hij rusten in vrede.
“De sfeer onder ons was altijd vrolijk. Zelfs op het hoogtepunt van de gevechten. We lachten altijd,” zegt Sergeant-majoor S. over zijn vrienden. “We wisten altijd dat we, elke dag na het voltooien van de missie, weer samen zouden zitten, ervaringen zouden delen en zouden verwerken wat we samen hadden meegemaakt. En we dachten daaraan, zelfs daar in de moeilijkste momenten, terwijl we vooruit trokken om hen te redden.”
Ze bewogen zich in de achtervolging van hun kameraden, het hart van de strijd in, en daar raakten sommigen van hen ook gewond. “In wezen ontstonden er twee incidentpunten. Eén diep in het gebied en de tweede iets daarachter,” beschrijft de strijder. “Vanaf dat stadium concentreerden we ons ook op deze twee incidenten en begonnen we de gewonden en slachtoffers van de as te evacueren terwijl we terugvuurden op de vijand.”
“Er waren hier twee teams, en toen de ene werd geraakt, sprong de andere onmiddellijk in zonder er zelfs maar over na te denken om hen te redden,” vervolgt hij. “En dit getuigt van de opoffering en de diepe band met elkaar. Zelfs vandaag de dag geven we de sfeer onder ons niet op. We herinneren ons de grappige momenten met onze gevallen vrienden, en zo zetten we hun pad met ons voort.”
“Maxim, met zijn aanstekelijke vreugde, die onze gesprekken altijd met humor leidde, of Gilad, die uitblonk in alles wat hij deed en vocht voor alles tot het einde. En Ben, die altijd lachte, zelfs als het moeilijkst was, en ons vooruit duwde. En Noam, moge hij rusten in vrede, die ons leidde in de strijd tijdens het incident, onmiddellijk naar de gewonden chargeerde om hen te redden, en in die momenten werd geraakt door vijandelijk vuur.”
Kapitein Noam Madmoni, moge hij rusten in vrede
Sergeant-majoor Ben Cohen, moge hij rusten in vrede
Sergeant-majoor Maxim Antis, moge hij rusten in vrede
Sergeant-majoor Gilad Harel, moge hij rusten in vrede
