Een oorlog die begon met een mislukking en de vreselijke ramp in de geschiedenis van de staat Israël. Vanuit de ramp stonden we op, herstelden we ons en leidden we een campagne die ongekende prestaties opleverde in de geschiedenis van de staat. Gisteren nam ik deel aan de staatsplechtigheid ter herdenking van 20 jaar sinds de Tweede Libanonoorlog. Deze data zijn symbolische tijdmarkeringen, maar ze zijn zeer significant voor herinnering, leren en het trekken van lessen. Iran blijft de centrale focus voor paraatheid. We bevinden ons in een overgangsperiode in alle gevechtsarena’s. Alle arena’s zijn nog steeds actief op wisselende intensiteitsniveaus, en in elke arena vinden vormende processen plaats. De arena’s zijn met elkaar verbonden, en elke actie in de ene kan de andere beïnvloeden. In elke sector moeten we alert blijven en voorbereid zijn op snelle escalatie en onmiddellijke terugkeer naar gevechten om onze prestaties te verdiepen en voor de overwinning. Naast alertheid en voortdurende dwarsboming van dreigingen, is het onze plicht om de komende periode te benutten om uitputting te verminderen, zorg te dragen voor personeel en de operationele paraatheid te verbeteren. De prestaties van de multi-arena campagne kwamen dankzij de vastberadenheid en opoffering van de verdedigers van het land. De “Wall Keepers” die gemotiveerd worden door een gevoel van nationale missie, zijn in de eerste plaats de strijders aan de frontlinie en daarachter alle ondersteunende systemen van de IDF. De soldaten en commandanten, zowel dienstplichtigen, carrièrepersoneel als reservisten, zijn de belangrijkste hulpbron van de staat Israël. Het is gepast en juist dat zij de eerste prioriteit krijgen om de waardering van de staat te ontvangen in beslissingen en middelen, met zorg voor hen, hun families en hun toekomst.