Kort nadat 16 strijders van het 4e cohort van het Golan Verkenning bataljon acht maanden training aan de trainingsbasis van de Golani Brigade hadden voltooid en zich bij de eenheid voegden voor geavanceerde training, nam hun pad een wending – een die geen deel uitmaakte van enig trainingsprogramma. In plaats van door te gaan met de gebruikelijke reeks, voegden ze zich bij de rest van de strijders van het verkenningsbataljon, die zijn aangewezen om in de noordelijke sector te opereren met de nadruk op de Golanhoogten, en begonnen ze met operationele activiteiten in Libanon.

In de weken daarna vochten ze zij aan zij met de rest van de troepen van de compagnie en werden later geïntegreerd in operationele activiteiten in de noordelijke sector. Nadat deze waren voltooid, keerden ze terug om de resterende vier maanden van hun training af te ronden – die deze week culmineerden in de bijgewerkte ‘culminatie-oefening’, die volledig leek te zijn gebaseerd op de operationele realiteit waarmee ze waren geconfronteerd en die ze al uit de eerste hand hadden ervaren.
“Dat is het, de route is voorbij, nu gaan we naar Libanon.” Het is geen toeval dat hij met deze woorden van de compagniescommandant, kapitein D., aan zijn ondergeschikten – kiest om ons gesprek te openen. Zij, misschien meer dan wie dan ook, weten de complexe realiteit die zoveel eenheden en brigades de afgelopen jaren heeft beïnvloed, het meest nauwkeurig te beschrijven.

“Ik herinner me dat ik de jongens aan het begin van ‘Roaring Lion’ verzamelde en het nieuws bracht,” herinnert hij zich. “Het is complex: eerst maakten we ons zorgen over de overgang van de strijders van een trainingsmentaliteit naar een gevechtsmentaliteit. Maar in de praktijk kwamen ze met veel motivatie, kennis en paraatheid – een volledig team in alle opzichten.”

Uit deze aanvullende ervaring, die niet elke strijder aan het begin van zijn gevechtsdienst opdoet, werd de ‘culminatie-oefening’ gebouwd die de volledige training afsloot. “We hebben geprobeerd alles wat ze het hele jaar hebben geleerd samen te vatten in één week,” zegt kapitein D. “Van basisgevechten in open terrein, via manoeuvreren in bewoonde gebieden, volgen, arrestatie-oefeningen, en alle vaardigheden die ze hebben opgedaan tijdens de cursus en operationele activiteit.”

Maar de uitdaging beperkt zich niet tot de professionele inhoud. Gedurende de week marcheerden de strijders ongeveer 80 kilometer in bergachtig terrein, beginnend op een hoogte van ongeveer 450 meter en eindigend op ongeveer 2.200 meter boven zeeniveau, op de top van de berg Hermon.

Het kan u verrassen, maar dit verhaal begon eigenlijk op de meest routineuze plek – de barakken van de strijders. “Ze gaan slapen wetende dat er een culminatie-oefening op hen wacht, maar zonder precies te weten wanneer die zal beginnen,” deelt de compagniescommandant mee. “Midden in de nacht worden ze uit hun bed gelicht, krijgen ze een melding van een grootschalige aanval, en binnen enkele minuten komen ze in het scenario.”

“Vanaf hier is de ‘culminatie-oefening’ in wezen één lang verhaal – een grootschalige aanval op Israël vanuit het noorden,” legt kapitein D. uit. In zo’n situatie, zo verduidelijkt hij, moeten de strijders zich eerst concentreren op het stoppen van de aanval.

En zo oefenden ze in de eerste 48 uur van de culminatie-oefening ‘verdediging’. Pas daarna veranderde de situatie en trokken de troepen naar de aanval, oprukkend naar ‘vijandelijk gebied’, en initieerden een reeks gebeurtenissen die de noordelijke arena simuleerden: gevechten in open terrein, het veroveren van een dorp, en beweging naast hulpverleningsteams en lokale veiligheidsfunctionarissen in de heuvels die kenmerkend zijn voor de Golanhoogten.

Deze capaciteiten worden vanaf de eerste dag van de cursus opgebouwd. Na acht maanden training aan de trainingsbasis van de Golani Brigade, komen de strijders voor nog eens vier maanden bij de eenheid, waarin ze zich richten op navigatie, volgen, stedelijke oorlogsvoering, geavanceerde gevechtstechnieken, nachtoperaties, dronegebruik en diepgaande kennismaking met het terrein.
Inderdaad, zelfs vóór de ‘culminatie-oefening’ was de operationele realiteit al een integraal onderdeel van de training geworden. Volgens kapitein D. bewees de activiteit in Libanon hoeveel de capaciteiten die in de cursus worden benadrukt, zich op het slagveld weerspiegelen. “Hezbollah verbergt wapens en vermomt ze in huizen,” demonstreert hij, “en we slaagden er alleen in ze te vinden dankzij de scherpe ogen van de strijders. Hun ervaring is zichtbaar in de kleinste details.”

Terwijl u deze woorden leest, hebben de nieuwe verkenningsbataljonstrijders de ‘culminatie-oefening’ al voltooid en de speld ontvangen waarvoor ze meer dan een jaar zo hard hebben gewerkt. Maar voor hen is het einde van de cursus niet slechts een momentane opwinding – maar het startschot voor iets veel groters, waar ze nu al meer van willen: “Vandaag, nu ze weten wat echte gevechten zijn, zijn ze nog meer gemotiveerd om opnieuw binnen te gaan en de missie te voltooien. We hebben een cohort strijders ontvangen die initiatief nemen en hun ‘waarom’ heel goed begrijpen – en dat is al een succes.