Gezien het veranderende slagveld van de afgelopen jaren, en als direct antwoord op geleerde lessen uit gevechten, heeft de vuurafdeling van de Marom Brigade een uitgebreide ‘make-over’ ondergaan voor de operationele vuurinstructeursopleiding, die over een paar maanden ingaat met de volgende lichting.
In het verleden was het programma een aanvullend en beperkt format, dat twee keer per jaar werd gehouden, voornamelijk voor speciale eenheden, waarbij de meeste cursisten en opleidingspersoneel dienstplichtigen waren. De bijgewerkte training daarentegen zal verplicht zijn, geleid door beroeps-onderofficieren en officieren met rijke operationele ervaring, en zal voornamelijk bedoeld zijn voor commandanten en onderofficieren in alle gevechtsbataljons.
De uitgebreide verandering kwam voort uit een wederzijdse behoefte. Op bataljonsniveau zijn professionele vuurinstructeurs nodig om voortdurende paraatheid op te bouwen, training te leiden en geleerde lessen over te brengen aan de gevechtssoldaten. In de praktijk zijn de scherpschuttersinstructeurs op de trainingsbases echter voornamelijk verantwoordelijk voor het aanleren van basisgeweer vaardigheden tijdens de initiële training.
Tegelijkertijd onderkende de afdeling het belang van het direct overdragen van opgebouwde professionele kennis aan de eenheden en aan de soldaat aan de operationele frontlinie.
“Als we in een trainingsfaciliteit blijven, worden we irrelevant, omdat gevechten hier niet plaatsvinden,” legt majoor A., hoofd van de wapen- en uitrustingsberoepen, uit. “We begrepen dat we als een octopus moeten handelen: de kop zit op de afdeling, en de afgestudeerden van de cursus zijn de armen – degenen die de soldaat in het veld bereiken, de training, en de gevechtsprocedures.”
Het hoofddoel, zo legt hij uit, is om de eenheden volledige autonomie te geven in training, waardoor maximale capaciteiten worden gegarandeerd op het moment van confrontatie met de vijand.
Tijdens de oorlog werd de activiteit van het programma in zijn oude vorm verminderd, aangezien de troepen bezig waren met operationele missies. “Ons begrip verscherpte dat de inhoud niet is aangepast aan het veranderende tempo van het slagveld,” benadrukt hij. “Daarom hebben we de periode gebruikt voor versneld operationeel leren, voor het verzamelen van geleerde lessen van de eenheden, en voor het herbouwen van de cursus.”
En als onderdeel van dit concept is ook het trainingsmodel veranderd: “Als we in het verleden onze mensen trainden voor het oorlogsgebied van gisteren, ontmoet de cursist vandaag commandanten die de campagne zelf hebben meegemaakt, de gebeurtenissen hebben onderzocht, en weten hoe ze dat kunnen vertalen naar daadwerkelijke training.”
En nu zijn ze teruggekeerd uit het veld met nieuwe methoden en capaciteiten. “Daaronder,” demonstreert hij, “fragmentatie munitie, of professionele reactie op het omgaan met drones. Bovendien hebben we alle wapens en uitrusting die de afgelopen drie jaar zijn toegevoegd, opgenomen in de lesplannen.”
Het eerste deel van de training is gewijd aan geweer vaardigheden en persoonlijke wapen vuurvaardigheid, terwijl het vervolg dieper ingaat op scherpschuttersberoepen, de uitrusting van de scherpschutter, en geavanceerde optiek. Daarnaast oefenen cursisten de wereld van machinegeweren en leren ze de nieuwe wapens en uitrusting te bedienen. Dit alles, samen met het omgaan met ontwikkelende dreigingen, met name de drone dreiging.
Een van de belangrijkste voordelen van de bijgewerkte cursus ligt in de omvang van de middelen en de opgedane ervaring: “In een korte periode kunnen soldaten meer schieten dan een gemiddelde gevechtssoldaat gedurende zijn militaire dienst – dag en nacht, met een breed scala aan wapens, optiek, nachtzichtapparatuur en gespecialiseerde munitie.”
En vanuit het perspectief van de afdeling is dit nog maar het begin. In de toekomst streven ze ernaar om een beroepsmatige gevechtsvuur onderofficier in elk gevechtsbataljon te hebben, voor wie de cursus zal dienen als verplichte professionele training. “Dit is een stap die een permanente professionele autoriteit zal garanderen die vuurtraining zal plannen en leiden, kennis zal bewaren en continue operationele paraatheid zal handhaven,” merkt majoor A. op.
Ondertussen, wanneer nieuwe uitrusting wordt geïntroduceerd, zullen deze soldaten verdere training kunnen volgen, en vervolgens terugkeren naar hun eenheden om alle gevechtssoldaten te onderwijzen. “Zo stroomlijnen we de informatieoverdracht,” getuigt hij.
“We hebben in deze cursus alles gedistilleerd wat het professionele korps te bieden heeft,” concludeert het hoofd van de afdeling. “Dit is training die een directe en meetbare impact heeft. Het eindigt niet bij de cursist – maar keert met hen terug naar het bataljon, wordt kennis, wordt training, en bereikt uiteindelijk de laatste gevechtssoldaat.”